[EGoT] Deep Inside

posted on 01 Jul 2013 04:47 by gwenhwyvar
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 

 
 
 
 
===============
 
 
 
หมายเหตุ : เอนทรี่นี้เนื้อหาต่อเนื่องกับเอนทรี่ The Riddles Series : Future Leader
 
 
 

Sub-Event: 01

A dream which I raise my sword towards.

 
 
Anthony Stark : Winterfell
 
 
แขกรับเชิญ : Ferdinand Stark
Alma
ขอขอบคุณผปค.อัลม่าที่ช่วยตรวจเชคข้อความให้ค่ะ /ส่วนเฟอดินานด์เรามัดมือชก
================
 
 
 

“ ลูกคิดว่า ผู้อาศัยอยู่ในแดนเหนือแต่ละสถานะอาชีพ ตั้งแต่หัวหน้าตระกูลต่างๆ อัศวิน คนขายเนื้อ ชาวไร่ ฯลฯ ต้องการผู้ปกครองที่ให้อะไรกับเขาได้...”


 
 

………


 

…..



  “ผลผลิตไม่ดีรึ?”



  เสียงนกร้องแว่วเข้ามาภายในโถงห้องอันเงียบสงัดเป็นสัญญาณบอกเวลาเช้าตรู่ โต๊ะประชุมตัวยาวที่มีคนนั่งอยู่ไม่กี่คน ข้ารับใช้ยืนรายล้อม ที่กลางโถงมีชาวบ้านท่าทางปอนๆนั่งคุกเข่าอยู่ ใช่แล้ว..นี่คือหน้าที่ตามกิจวัตรของลอร์ดสตาร์ค ผู้ปกครองเมืองวินเทอร์เฟล...การรับฟังปัญหาของประชาชนคนใต้ปกครอง....การที่เขาได้รับคำถามจากท่านพ่อเมื่อวานทำให้เขาตัดสินใจเข้ามาสังเกตงานของท่านพ่อในวันนี้ แม้จะไม่ได้มานานแล้วแต่บรรยากาศภายในห้องก็ยังไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขามองไปยังชายวัยฉกรรจ์ที่อยู่ที่กลางโถง..ไม่มีแววกระหายอำนาจหรือความต้องการใดๆที่เด่นชัดดังเช่นหนังสือที่เขาอ่านเมื่อคืน สิ่งที่เห็นมีเพียงสายตาที่มองตรงมายังท่านพ่อของเขาด้วยความคาดหวัง



  เขาเหลือบมองไปยังผู้เป็นประธานในห้องโถงนี้ ลอร์ดเฟอดินานด์ สตาร์คกำลังเขียนข้อความลงบนกระดาษแผ่นเล็ก ข้อความไม่ยาวมาก เมื่อเขียนเสร็จจึงพับแล้วเขียนชื่อผู้รับกำกับไว้ก่อนส่งให้เด็กรับใช้ข้างๆให้นำไปให้ชาวไร่ที่กลางโถง



  “ตรงไปที่ห้องสมุดกลาง เอเรียน่า เวอร์นอน จะช่วยเจ้าได้ นำจดหมายนั่นให้นาง”



  ชายฉกรรจ์รับกระดาษแผ่นเล็กไป เขาค้อมหัวกล่าวขอบคุณท่านพ่อของเขาอย่างนอบน้อม แววตาเปี่ยมไปด้วยความศรัทธาในตัวผู้นำก่อนจะเดินออกไป



  “เอาล่ะ...คนต่อไป”



  …....งานของท่านพ่อ....แก้ไขปัญหาให้ผู้คน.....



  …....นี่อาจเป็นหัวใจของผู้ปกครอง..การแก้ปัญหา......ถ้าเช่นนั้น..การปฏิวัติและกบฎทั้งหลายก็เพราะผู้นำในสมัยนั้นแก้ปัญหาไม่ได้อย่างนั้นหรือ..?



  สิ่งใดกัน..ที่ผู้คนต้องการ ผู้นำอันเป็นที่ยึดเหนี่ยว...ผู้นำที่น่าเคารพยำเกรง....ผู้นำที่ชาญฉลาดแก้ไขปัญหาได้ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ดูจะรวมอยู่ในพ่อของเขาไปหมด....แล้วนั่นเป็นสิ่งที่คนใต้ปกครองต้องการจริงๆ...หรือเป็นเพียงสิ่งที่เขาคิดไปเองตามภาพลักษณ์ของผู้นำในหัวกัน.....



…...................




…........



  ฟ้าสว่างจ้าบอกเวลาว่าบัดนี้ยามเช้าได้ผ่านพ้นไปแล้ว เขามองไปยังลานฝึกที่ตนมาใช้งานอยู่ทุกวัน ชายวัยกลางคนเรือนผมสีส้มยืนรออยู่กลางลานแล้ว เขารีบเร่งฝีเท้าก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที



  "สวัสดียามสาย"



  "ท่านมาสาย" อีกฝ่ายละสายตาจากเหยี่ยวบนแขนมายังเขา "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับท่านชาย ปกติท่านมาก่อนเวลาเสมอแท้ๆ"



  "……เมื่อเช้าข้ามีธุระ....." เขาลังเลอยู่พักหนึ่ง คำตอบบอกปัดแบบครึ่งๆกลางๆหลุดออกจากปากก่อนเจ้าตัวจะหลุบตาลง.......ความคิดมากมายยังประมวลผลอยู่ในหัว.....



  "ไม่มีอะไรหรอก" แอนโธนี่กล่าวเสริมก่อนเงยหน้าขึ้นมาพบสายตาอาจารย์ที่มองมา



  "ท่านจะพักก่อนไหม?"



  "ไม่ล่ะ เริ่มได้เลย" ดาบไม้ในมือถูกจับอยู่ในท่าเตรียมพร้อม สายตามองตรงไปยังคู่ประมือ "ข้าพร้อมแล้ว"



  "เชิญท่านบุกเข้ามาก่อนเลย"



  เขาขยับตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว กวัดแกว่งดาบในมือดังเช่นที่ฝึกอยู่ทุกวัน พยายามเพ่งสมาธิให้อยู่กับดาบของตนขณะที่คำถามที่ได้รับมาเมื่อคืนยังปรากฎอยู่ในหัวเป็นระยะ



  …….แล้วอัลม่าล่ะ ต้องการอะไร.......



  ดวงตาสีฟ้าอมเทาเลื่อนไปสบตานิ่งสงบของอีกฝ่าย ชั่วพริบตาที่เผลอผ่อนแรงดาบในมือก็ถูกปัดไปอีกฝั่ง พร้อมกับขาของอาจารย์ที่ตวัดใส่ขาเขาจนล้มลงกับพื้น ร่างเล็กรีบพลิกตัวกลับขึ้นมาอยู่ในท่าเตรียมพร้อมอย่างรวดเร็ว



  "อีกรอบ"



  "………" ผู้เป็นอาจารย์ยังคงนิ่งเฉย ยืนมองลูกศิษย์สักพักก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "วันนี้ใจท่านไม่ได้อยู่ที่นี่"



  "ข้าก็สู้อยู่นี่ไง"



  "ตัวท่านสู้ ในขณะที่ใจท่านกำลังพะวงกับเรื่องอื่น"



  เหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำความผิด ความหงุดหงิดแล่นวาบขึ้นมาในใจเขา แอนโธนี่ก้าวเข้าหาผู้เป็นอาจารย์อีกครั้งพร้อมเหวี่ยงดาบใส่เต็มแรง อัลม่าที่ตั้งท่ารออยู่แล้วเพียงก้าวหลบจากรัศมีดาบไปเล็กน้อยก่อนใช้เข่ากระแทกเข้าที่ข้อพับเขาจนเสียหลักคุกเข่าลงบนพื้น ขณะที่เหลือบกลับไปมองบุคคลที่อยู่ด้านหลัง ดาบไม้ก็ถูกวางพาดลงบนบ่าแบบพอดิบพอดี



  "………………………."



  เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ก่อนอัลม่าจะตัดสินใจระงับการฝึกในวันนี้ชั่วคราว



  "เอาเป็นว่า วันนี้เรามาคุยเล่นกันก่อนดีไหม"



  “....................”



  เสียงเล็กๆในใจเขากำลังร่ำร้อง โวยวายประท้วงหาข้อแก้ตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น อยากจะต่อต้านข้อสรุปของผู้เป็นอาจารย์...แต่สุดท้าย เหตุผลก็ชนะอารมณ์


"ก็ได้"



…………..



….



  สุดท้าย….ก็กลายเป็นมานั่งเงียบๆอยู่ริมสนามฝึกกันทั้งคู่..... แอนโธนี่ถอนหายใจ นึกรำคาญความอ่อนหัดของตัวเองที่ไม่มีสมาธิจนโดนสั่งระงับการซ้อม สายตาเหม่อมองไปยังลานฝึกที่คนเริ่มเข้ามาจับจองพื้นที่กันแล้ว


  พอตัวว่างสมองก็เริ่มกลับไปวนกับคำถามเดิมของพ่ออีกครั้ง......ผู้ปกครอง.....กับ....คนใต้อาณัติ........



  "……สิ่งที่ต้องการงั้นเหรอ......." เขาพึมพำกับตัวเอง



  "หืม?" เขาหันไปตามเสียง อัลม่าที่นั่งอยู่ข้างๆกำลังมองมาที่เขา สีหน้ามีความสงสัยอยู่เล็กน้อย "นั่นคือสิ่งที่รบกวนใจท่านอยู่สินะครับ"



  "นี่….อัลม่า……" เขาหยุดคิดชั่งใจว่าจะถามคำถามออกไปดีไหม "…เจ้า..มีความปรารถนาอะไรไหม..."



  "…..ความปรารถนา....." อัลม่าหยุดคิดกับคำถามที่ได้รับแทนคำตอบของคำถามตน "สำหรับข้าก็คงเรื่องของคลาเดีย ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น นางเป็นคนที่สำคัญที่สุดของข้า”



  คำตอบที่ส่งกลับมาทำให้เขาเพิ่งนึกได้ คนใต้อาณัติไม่ได้ต้องการผู้ปกครอง....บางที...พวกเขาอาจแค่ต้องการคนที่ตอบสนองสิ่งที่เขาต้องการได้....อาจเป็นปากท้องที่อิ่มหนำ....อาจเป็นบุคคลเบื้องหลังที่ต้องคุ้มครอง....อาจเป็นเกียรติยศ....อาจเป็นความมั่งมี....นั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องมองให้ออก และตอบสนองมันให้ถูกคน...



  "แล้วท่านล่ะ?" คำพูดของอัลม่าดึงเขาออกจากความคิด



  ….สิ่งที่ไม่ได้คิดถึงนานแล้ว....



"............"


 

 

….เหตุผลของทุกสิ่งที่เขาเป็นอยู่ ณ ตอนนี้....


 

 

….ความพยายามที่จะวิ่งไล่เงาที่ยิ่งใหญ่ตรงหน้า....


 

 

  ….เงา....ของพ่อ....




"ข้าน่ะเหรอ...."


 

 

…..ความแข็งแกร่ง....



……






 

 

 

  …..ความสามารถ.....



……





….สติปัญญา....



……





.........ข้าจะเป็นให้ได้อย่างท่าน......


 


…..ความรักในเมืองอันเป็นบ้านเกิดเมืองนอน....



……





.........สิ่งที่ท่านรัก...ข้าจะสานต่อ.........




 


 

 

 

  ให้ข้าระวังหลังให้ท่าน


 

 

 

 

ให้ข้าเดินเคียงข้างท่าน



.......สักวัน...ข้าจะเป็นให้ได้ดังเช่นท่าน.....




ท่านพ่อ




  "...ความปรารถนาของข้า..."



 


  "...คือการเป็นผู้ปกครองที่ดีของวินเทอร์เฟล"
 
 
 
 
==================
 
 
-จบแล้วววว เฮฮฮฮ​ เผาไปไม่มากโคตรๆ หวังว่าจะไม่ระคายตานัก ; v ;
-รูปบ้านเกิดเมืองนอนนั่น..ข้าอับอายนัก หลายๆคนคงรู้ที่มา..ไม่ขอเรียกร้องคะแนนจากภาพนั้น..แต่ถ้าจะให้..เราก็เอานะ
-ธีสิสสสส
-รวบเอนทรี่ตอบคำถามเฟอดินานด์ไปด้วยเลยฮัฟ ไหนๆหัวข้อก็คล้ายๆกัน..แค่ถามคนละคน..

Comment

Comment:

Tweet

ซึ้งกับนายน้อย
เป็นทายาทที่สมเป็นทายาทจริงๆ ความคิดอ่าน ทุกอย่าง สัมผัสได้ถึงความพยายามของนายน้อยที่จะเป็นผู้ปกครองที่ดีอะ
เราจะเอาใจช่วยนายน้อยต่อไปนะ ; - ; //รักนายน้อยนะ!

#11 By Wolf.G on 2013-07-14 13:32

ทุบโต๊ะรัวๆ ลูกพ่อออออ!!!
โคตรเท่อะ โทนี่โคตรฝากชีวิตไว้ด้้วยได้ ชอบโทนี่จังเลย ฮือออออ สกรีม
รู้สึกว่าภาพคอมมิกที่ต่อๆกันมันได้อารมณ์มาก
ไม่รู้จะเม้นอะไร แต่พ่อดีใจมากที่ลูกเป็นแบบนี้นะ

#10 By [veho on 2013-07-04 19:23

ตรวจกิจกรรม:
ตัวอักษรทั้งหมด 5,285 ตัว
*นับตั้งแต่ตัวอักษรตัวแรกจนถึงตัวอักษรตัวสุดท้ายระหว่างภาพสองภาพ และใช้การเว้นบรรทัดสองบรรทัดแทนการวรรคตอนด้วยภาพ
**สำหรับจุดที่เว้นบรรทัดเป็นช่วงยาว นับว่าเว้นบรรทัดเพียงสองบรรทัดเท่านั้น
ภาพสี 3 ภาพ (ภาพที่ 1, 3, 4)
คอมมิคแบ่งช่อง 1 ภาพ (ภาพที่ 2)
ภาพถมดำ 2 ภาพ (ภาพที่ 4, 5)
คอมมิคเดี่ยว 2 ภาพ (ภาพที่ 6 *จากเทคนิคที่ใช้ในภาพ, 7)
ภาพเส้นเปล่า 1 ภาพ (ภาพที่ 8)

รวมทั้งหมด (5285/7)+(300*3)+(150*2)+(50*2)+150+50 = 2255
ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 2255

#9 By EGoT on 2013-07-03 23:42

ตามอ่านของเมืองอื่นมาเรื่อยๆ
มาถึงเอนทรีนี้...ข้ารู้สึกว่า วินเทอร์เฟลมันเป็น Wolfpack จริงๆ อ่ะ
อ่านแล้วประทับใจโทนี่จัง (ไม่ใช่โทนี่จา...นี่มุกอะไร)
เด็กผู้ชายต้องเติบโตตามแผ่นหลังของใครสักคนสิ!!!
(พูดออกไปแล้วให้ความรู้สึกเป็นเชื้อราในร่มผ้า orz)
.
(แต่เราไม่ยกหมึกน้อยของเกาะเราให้นายหรอกนะ /แบกวาริคหนี)

#8 By GoMuth on 2013-07-02 13:04

นายเป็นเด็กที่มีความมุ่งมั่นมากโทนี่...และเป็นผู้ใหญ่มากๆเลย แล้วประสบการณ์จะสอนนายเอง ไล่ตามพ่อให้ทันนะ!
/รูปเผาของนินนี่..........ร้อง

#7 By JunE on 2013-07-01 23:29

คนในวินเทอร์เฟลน่ารักทุกคนเลยค่ะ 
นี่ก็น่ารัก เป็นลูกที่ดีจริง ๆ
สักวันต้องเป็นอย่างพ่อได้แน่ ๆ ค่ะ

#6 By Lionel EGoT on 2013-07-01 22:15

โทนี่สตาร์ค นายเป็นผู้ใหญ่เกินตัว... /มองวาริค
แต่ก็ช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน
ไล่กวด ไล่ตาม ระวังจะเหนื่อยเสียก่อนล่ะ
big smile big smile

#5 By Lil'z on 2013-07-01 20:32

นายน้อยยยยย นายเป็นผู้ใหญ่เกินตัวมากๆ
ยังมีเวลาเรียนรู้อีกเยอะนะอธน. ต่อให้นายเติบโตแล้วผ่านเรื่องดีและไม่ดีสั่งสมประสบการณ์ นายก็อย่าลืมความมุ่งมั่นตอนนี้ไปล่ะ
//เราจะเป็นกำลังให้นายอีกแรงนะ!

#4 By CMS_NaDaRe on 2013-07-01 11:25

นายน้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ท่านยังเด็กนัก  ยังมีอีกหลายอย่างต้องเรียนรู้จากแผ่นหลังนั่นนะ
/นายน้อยโตขึ้นแล้ว  /ซับ
ข้าหวังว่าสักวันท่านจะยืนเคียงข้างและรับช่วงต่อบิดาได้อย่างภาคภูมิ / อย่าตายก่อนนะโทนี่
//ข้าว่าหน้าจริงจังนั่นก็ไม่ได้ชั่วร้ายนะ
ป.ล ข้าอ่านภาษานินก็ไม่งงนะ  สรุปแล้วที่บ่นว่าภาษาแปลกนั้นข้าว่าเจ้าอาจจะคิดไปเอง

#3 By A.A the wolf on 2013-07-01 11:16

เหยดดดดดดดดดดดดดดดด
อธน.ช่างเป็นเด็กที่มีความฝันยิ่งใหญ่  อนาคตของวทฟ.คงไม่ต้องกังวลแล้วสินะ /ซับ
มุมมองที่มีต่อพ่อนั่นเจ๋งมาก นายต้องเป็นแบบนั้นได้แน่ ข้ามั่นใจ ฮึ่มฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
ปล. ชอบภาพประกอบ สีสวย แสงสวย /ลูบจอ

#2 By gale on 2013-07-01 10:16

ชอบแสงเงาของภาพอ่ะครับ สวยดีHot! confused smile open-mounthed smile

#1 By WP Pro on 2013-07-01 06:12